Contact

Marjan Visser

Het wordt een ontmoeting die blijft hangen....Paars...

Op mijn zoektocht naar sprankeling heb ik een werksessie met Ron mogen ervaren.

In mijn eigen zoektocht dit jaar naar de betekenis van 'sprankeling'  ga ik met verschillende mensen daarover in gesprek.  Zo ook met Ron. We zijn collega's en ontmoeten elkaar met enige regelmaat.  Tuurlijk vertellen we elkaar dan ook over onze werkzaamheden. Maar het blijft beeldvorming vanaf de zijlijn. Ik heb hem dan ook gevraagd of hij met mij in gesprek wou over sprankeling en daarbij wou laten zien hoe hij te werk gaat.

Het wordt een ontmoeting die blijft hangen....

We gaan van start op een vertrouwde manier: een verkenning van wat 'sprankeling' voor mij betekent. Ron stelt vragen en laat mij nadenken  over mijn eigen ervaringen die hier mee te maken hebben.  Het is het hoofdwerk. Een tak van sport die mij altijd goed af gaat en waar ik me erg prettig bij voel.  Het is ook de vorm waarin ik makkelijk blijf hangen en net niet die stap verder kom. Een valkuil waar ik graag in verschuil. Dankzij de oprechte aandacht en gerichte vragen van Ron gebeurt dat nu wel. Hij laat me ontdekken wat mijn standaard reacties zijn op momenten die bepalend zijn. Wanneer ik dit in mijn eentje zou doen, duik ik in vertrouwdheden en blijf daardoor hangen in routines die bij mij horen (If you do what you always did, you get what  you always got).  Voorzien van een breder perspectief en met het theoretisch kader uitgetekend op papier wordt het tijd voor wat anders.  

Wat ik al meeneem is de notie dat je uiting moet geven aan dat wat je voelt. Schreeuw, zing of beweeg maar geef 'het' de ruimte.  Ron gebruikt in dit verband regelmatig de term 'pijn'. Een term die voor mij te groot is, te veel lading daardoor krijgt.  Voor mij is 'het',  dat waar je tegenaan loopt..... Het  mislukken van de taart, de irritante collega, het onbestemde gevoel. Maar zien dat 'het' er is en daar iets mee doen dat is de opdracht, mijn opdracht.

Ron neemt me in deel twee mee de vloer op. Zitten is er niet meer bij, maar ik krijg opdrachten om aan de lijve te ervaren hoe het is om uiting te geven aan mijn gevoel.  Hij laat me bijvoorbeeld de hele ruimte paars kleuren. Muur voor muur ga ik met een denkbeeldige kwast te lijf.  Daarmee wordt ik meer eigenaar van de omgeving. Immers ik heb er zelf kleur aan mogen geven. Het lijkt abstract, maar meer nog dan de rationele verkenningen in het gesprek zijn dit de elementen die ik meeneem in de weken die op de werksessie volgen.  Het helpt mij om mezelf niet naar de achtergrond te verplaatsen. Op momenten waarop ik mezelf 'betrap' op oud gedrag sta ik weer even stil bij de oefeningen die ik heb gedaan, en voor ik het weet sta ik weer met die paarse kwast in handen.

Marjan Visser www.schoolbreed.nl

Succesverhalen

“Direct vanaf de start van mijn bedrijf, Safety Matters, is Ron van der Vlist
Ron was mijn "personal coach"in mijn eigen ontwikkeltraject als loopbaancoach.
Ik ben voor het eerst met Ron van der Vlist in aanraking gekomen toen hij met